Gastblog 1

De cirkel is rond

 

De Cloetta Halve marathon van Roosendaal…

Daar waar ik als klein meisje in de jaren 80 de hardlopers al stond aan te moedigen en te bewonderen.

Daar waar ik stiekem, al klappend langs de kant op de Zundertseweg, droomde van een podiumplaats.

Daar waar ik in 2004 voor de eerste keer op de hoogste trede van het ereschavot mocht plaatsnemen op de 10 km en waar ik in de “herfst van mijn hardloopcarrière” wederom de snelste vrouw op de 4 EM was.

Maar vooral daar waar ik één van mijn mooiste overwinningen ooit heb behaald…de winst op de halve marathon in 2009. Een snikhete editie waar ik mezelf ongeveer een keer of 10 ben tegengekomen en puur op wilskracht de finish heb weten te halen. Als ik er nu nog aan terugdenk, voel ik de pijn en vermoeidheid, maar ook het overweldigende enthousiasme van mijn toenmalige stadsgenoten.

Ook mijn voormalig partner mocht meerdere malen op het ereschavot plaatsnemen en was heel lang parcoursrecordhouder. Je mag dus wel stellen dat dit een bijzondere en beeldbepalende wedstrijd voor me is. Nou ben ik ook een geboren en getogen Roosendaalse en fervent atletiek- en hardloopliefhebster, dus deze wedstrijd moet je dan een keer gelopen hebben.

Ik kan ook wel stellen dat ik een zogenaamde haat-liefde verhouding met dit prachtige evenement heb. Dit klinkt heel negatief, maar dat is het zeker niet. Ik heb namelijk relatief weinig keren deelgenomen omdat mijn wedstrijdplanning, alsmede die van mijn toenmalige partner, niet matche met de wedstrijd. Ingewikkeld verhaal, maar het komt erop neer dat het atletiek baanseizoen eind juni in volle gang is en wat moeilijk te combineren valt met een 10 km of een halve marathon.

Nu genoeg historie gesnoven en door naar 2017… Vrij abrupt heb ik in 2010 mijn hardloopschoenen aan de wilgen gehangen en vanaf 2014 heb ik meerdere pogingen gedaan om de draad weer op te pakken. Een verhuizing naar de andere kant van het land, een nieuwe partner, baan, vrienden en huis en als klap op de vuurpijl een baby hebben teveel energie en stress gekost. Steeds weer wilde ik weer hardlopen, maar motivatie en blessures gooiden steeds roet in het eten. Tot dit jaar…2017…hoop ik weer aan de start van de 4EM van Roosendaal te staan. Zonder ambities en met een conditie die nog zeer te wensen overlaat, maar ik loop weer mee in mijn geboortestad!

Mijn nieuwe trainingshabitat is trouwens een waar paradijs voor de hardloopliefhebber, dus daar mag het niet aan liggen. Op 1 km van mijn achterdeur loop ik zo de Sallandse Heuvelrug op waar je kilometers lang door het bos kan dwalen en ook nog vele hoogtemeters kan maken. De trainingen gaan tot nu toe naar wens en als alles goed gaat sta ik op 25 juni om 15:15 uur op de Oude Markt. En wat het allerleukste is…mijn warming-up is de familieloop die ik samen met mijn oogappel van ruim 3  ga lopen.

De cirkel is rond!

Brigitte Blikman – Nieuwlaat